| Wie zijn wij? |
|
|
|
 Wij zijn Jurgen en Ellis Nagel: getrouwd en - voor ons vertrek naar Papua - woonachtig in Rhenen samen met onze 2 katten . We hebben elkaar leren kennen op de opleiding SPH (Sociaal Pedagogische Hulpverlening) in Amersfoort in 1994. In ons eerste studiejaar gingen we samen ‘op kamers’ waar al snel de vonk over sloeg en we toen maar gewoon besloten om vanaf dat moment bij elkaar te blijven... Allebei hadden we bij aanvang van onze studie gekozen voor het Internationaal Studietraject. Dit hield in dat we gedurende de 4-jarige opleiding extra modules volgden over internationale hulpverlening en ons op die wijze voorbereidden op een jaarstage in het buitenland. Toevallig dat wij beiden hadden gekozen voor Indonesië als land om naar af te reizen! Jurgen vanwege zijn roots (zijn vader is geboren in Bandung) en Ellis vanwege het feit dat Indonesië in haar ogen het grootste contrast zou vormen met Nederland. In 1997 vertrokken wij, samen met 3 mede-studentes, naar de stad Yogyakarta op Java om al het geleerde in de praktijk te brengen en voor het eerst te ervaren hoe het is om in het buitenland te wonen en te werken. Jurgen stortte zich op zijn werk met straatkinderen bij het project Girli (nu onderdeel van Humana) en Ellis meldde zich aan de poort van het tehuis Panti Asih voor mensen met een verstandelijke beperking. Helaas moest Ellis de stage voortijdig afbreken vanwege aanhoudende rugproblemen en is zij na 4 maanden noodgedwongen teruggekeerd naar Nederland. Daar heeft zij zich na haar herstel o.a. gericht op het geven van de module ‘Wonen en werken in het buitenland’ aan 2e-jaars studenten aan de Faculteit Sociaal Agogische Opleidingen. Op die manier kon zij haar ervaringen in Indonesie gebruiken om een nieuwe lichting studenten voor te bereiden op hun stage in het buitenland. Jurgen heeft zich in zijn tijd bij Girli voornamelijk gericht op het vergroten van de zelfredzaamheid van de straatkinderen. Zo zijn de straatkinderen actief aan de slag gegaan met het vervaardigen van batikkaarten. Deze werden verkocht en met de opbrengst kon Girli nieuwe projecten financieren. Nadat ook Jurgen in de loop van 1998 weer terugkeerde naar Nederland en wij beiden afstudeerden, zijn we in Nederland beiden aan de slag gegaan in de zorg- en dienstverlening. De laatste jaren werkten wij beiden als zorgconsulent bij de organisatie MEE, hoewel in een andere plaats. Indonesië is echter altijd een grote rol blijven spelen in ons leven. Wij zijn er diverse keren naar terug gekeerd om dit immens grote land nog beter te leren kennen en vooral nog beter te bekijken. De behoefte om ook ons steentje bij te dragen aan de ontwikkeling van Indonesië uitte zich op een gegeven moment in actieve bijdragen aan vrijwilligerswerk voor stichtingen die zich richten op Indonesië. Ellis is als bestuurslid aangetreden bij de stichting Anak Wayang Nederland (www.anakwayang.nl), die zich actief inzet voor empowerment van kinderen in Indonesië. Begin 2006 is Jurgen, na onze reis naar Java, Kalimantan en Sulawesi, 3 weken naar de Vogelkop van West-Papoea afgereisd om daar diverse van deze projecten te bezoeken in opdracht van de SDSP. Vanaf dat moment was hij verkocht: het mooiste en meest ongerepte stukje Indonesië, noemde hij het. Enthousiast als hij was over de projecten, wekte hij ook bij Ellis interesse voor dit gebied en voor de activiteiten van de SDSP.  Parallel hieraan speelde dat wij ons in de loop van 2006 steeds meer begonnen af te vragen of het niets voor ons zou zijn om ons voor langere tijd nuttig te maken binnen het ontwikkelingswerk. Met de tsunami in 2004 nog vers in het geheugen, kwam er in mei 2006 een 2e klap voor Indonesië. Een verwoestende aardbeving hield huis in Yogyakarta: de stad waar we een onlosmakelijke band mee hebben en waar we goede vrienden hebben wonen. We realiseerden ons eens te meer hoe bevoorrecht we zijn om te kunnen wonen, werken en leven in Nederland. En hoe onmachtig je jezelf kunt voelen wanneer aan het andere eind van de wereld mensen omkomen en jij hier in Nederland na het RTL-nieuws Idols gaat zitten kijken...Eind 2006 vielen er voor ons verschillende dingen samen. Het bestuur van de SDSP liet weten dat zij op zoek waren naar mensen die voor langere tijd wilden verblijven in de Vogelkop om daar voor hen als intermediair te fungeren en daarbij verschillende projecten te monitoren of, liever nog, te begeleiden. Het Moeder-en-kindzorgproject op het eiland Gam was toen in de laatste fase en bleek een groot succes te zijn. Heel graag wilde de SDSP actief verder met een 2e Moeder-en-kindzorgproject in de binnenlanden van de Vogelkop, waar de kindersterftecijfers hoog zijn en men schreeuwt om gezondheidszorg. Wij zijn vervolgens ingegaan op het verzoek vanuit de SDSP om begin 2007 naar de Vogelkop af te reizen om verslag te doen van de voortgang van de diverse SDSP-projecten. Deze reis zou voor ons tegelijkertijd een manier zijn om te kunnen bepalen of wij het zagen zitten om daar langere tijd te zitten. We troffen een land aan met een bijna tastbare geschiedenis, prachtige natuur, vriendelijke mensen en heel veel potentie. Maar ook een land waar de oorspronkelijke bewoners op vele plekken nog verstoken zijn van gezondheidszorg of zelfs van schoon drinkwater. In de maand dat we door de Vogelkop reisden, hebben we vele projecten kunnen bezoeken en vele zeer betrokken mensen ontmoet. We hebben met eigen ogen kunnen zien dat de aanpak van de SDSP werkt: kleine impulsen die zich als een olievlek uitbreiden: daar waar het het hardst nodig is. We hebben dan ook geen moment getwijfeld of we dit avontuur wel in zouden duiken... |
|
| Last Updated ( Sunday, 12 July 2009 ) |
| < Prev |
|---|