Na lange tijd radio stilte melden we ons maar weer eens op dit blog. Zelf zijn we met terugwerkende kracht wel trots op onze eerdere regelmatige berichtgeving, edoch een beetje verbaasd dat de tijd zo snel voorbijvliegt dat ons vorige bericht alweer dateert van 2 maanden geleden.
Niet dat er niets te melden valt, integendeel, maar misschien vallen ook wij ten prooi aan het gevoel nergens genoeg tijd voor te hebben. Hoewel wij het desondanks hartgrondig eens zijn met de spreuk (wederom uit de koker van ons aller Leo) “In Nederland hebben we horloges, in Papua hebben we de tijd”.

Laten we eens beginnen met het bedanken van de trouwe schrijvers die, ondanks uitblijven van enige berichtgeving van onze kant, toch telkens weer onze inbox vullen met wetenswaardigheden, nieuwtjes, harten onder de riem en vette roddels.

We kunnen weer een hoop vertellen over het project, maar aangezien er binnenkort weer een SDSP nieuwsbrief verschijnt, houden we het voor nu even (soort van) kort.
We hebben een opdracht binnengesleept van de ILO (International Labor Organization) waarbij de SDSP gevraagd is groepsdiscussies te organiseren rondom het thema Learning Conversations. Doel is om met handvaten en oplossingen te komen voor de problemen waar jonge mensen in Papua mee te maken krijgen zodra ze een bedrijfje willen starten.
De vrouwengroep heeft een doorstart gemaakt, waarbij alle vrouwen uit het district hebben aangegeven op welk gebied ze zich specifiek willen inzetten: educatie, gezondheid of nijverheid. Er zijn concrete doelen uit naar voren gekomen voor de komende maanden: elk gezin een lamp op zonne-energie (specifiek de Sunnan lamp van IKEA), (lees)brillen, in elk dorp minstens 1 naaimachine voor gezamenlijk gebruik, het verder uitwerken van een TK (peuteropvang) en het focussen op de trainingen posyandu en voeding. De benodigde inkomsten om dit alles door te laten gaan, komt van de verkoop van handwerk: traditioneel geweven en gehaakte nokens, de hoofd- en armbanden, geweven schouderkruisbanden en producten van boombast en graszaden. In Nederland voor ons de taak om te zoeken naar mogelijkheden om de zonnecellampen te bemachtigen en te kijken of er mogelijkheden zijn om via Focus on Vision instelbare brillen te verkrijgen. Dit zijn brillen die je zelf kunt instellen, wat de noodzaak van oogmetingen wegneemt.
De immunisaties zijn verder uitgebreid naar het volgende district Myah en ook het dorp Akmuri uit het naastgelegen distrikt Kebar staat voor deze maand op de agenda. De verplegers in de kliniek zijn nu zelf verantwoordelijk voor het koelhouden van de vaccins en het bijhouden van de data en tot nog toe loopt dat goed. Het is ook voor ons afwachten hoe het de komende maanden zal verlopen tijdens onze afwezigheid. Er valt nog het een en ander te verbeteren t.a.v. het bijhouden van de medicijnvoorraad en het hygienisch werken, maar we zien steeds meer structuur komen in de aanpak.
Er wordt nog steeds verbouwd aan de pastorie; het werk blijft regelmatig liggen omdat we andere klussen voor laten gaan, zoals het afmaken van de waterput in Aprawi, het (naar goed voorbeeld van Jan Sjerps) opbouwen van een betere varkensstal en het bijhouden van de hekwerken. Wel hebben we inmiddels de nieuwe badkamers in gebruik kunnen nemen en dat is al een goede stap voorwaarts naar iets meer privacy. Er valt nog veel meer te melden, maar zoals gezegd: binnenkort weer een uitgebreide SDSP nieuwsbrief, te vinden op de sdsp site en op kuku.nl.

Wanneer we in Senopi zitten, sijpelen de nieuwsberichten uit Nederland wel door via de satelliettelefoon, maar het blijft maar een tipje van de sluier die we meekrijgen. Zo schijnen er onlusten te zijn in Kirgizie en Thailand en hoorden we dat een grote aswolk het vliegen naar en van Europa belemmerde. De Derde Wereldoorlog zou morgen kunnen uitbreken en we zouden er geen flauw benul van hebben. Andersom gebeuren hier ook dingen die een nieuwsitempje waard zouden zijn bij NOVA, zoals het Merpati vliegtuig dat een paar weken geleden iets te hard kwam aanvliegen op het vliegveld van Manokwari en door de snelheid en hevige regenval in een slip geraakte. Resultaat: een doormidden gebroken vliegtuig in een greppel aan het eind van de landingsbaan, 20 gewonden en 2 doden. Hmm.... we vliegen over 1,5 week met Merpati.... We houden onszelf maar voor dat de recente gebeurtenissen de gemiddelde Merpati piloot vast tot wat meer voorzichtigheid hebben gemaand.
Afgelopen maand was op diverse fronten ietwat spannend: het hele district was in rep en roer omdat een hoge pief uit het volgende district had laten vallen dat wij met ons project niet welkom waren in zijn dorpen, omdat er meer achter schuil zou gaan dan achter onze eco-toeristische activiteiten. We hielden er vast vette commerciele activiteiten op na, was de niet uitgesproken verdenking. Dit veroorzaakte grote onrust onder zowel de bevolking van district Senopi als in het volgende district, boos als de mensen waren dat de hoge piefen aan het Moeder-en-Kindzorgproject durfden te komen, net nu de mensen toegang hebben gekregen tot immunisaties en basiszorg. Voor we het wisten, waren er wegversperringen opgeworpen door de bevolking om de hoge piefen tegen te houden, kwam de sterke arm polshoogte nemen in Senopi en werd onze chauffeur door hen onder druk gezet om bewijs tegen ons te verzamelen zodat we onder het mom van ‘provocatie’ het land zouden kunnen worden uitgezet. Al die tijd hebben we ons heel bewust zoveel mogelijk buiten deze toestand proberen te houden. Enerzijds was het heel bijzonder om te zien en te merken dat er zoveel steun is van de bevolking voor het project, zelfs in die mate dat ze de strijd willen aangaan met de overheid die moeilijkheden veroorzaakt. Maar anderzijds zitten we natuurlijk helemaal niet te wachten op dit soort perikelen, temeer daar er helemaal geen sprake is van commerciele activiteiten. Maar Papua’s zijn heethoofdig en voor je het weet komt de mobiele eenheid even orde op zaken stellen en dan zijn de rapen pas echt gaar. Wat meer kun je doen dan rustig blijven, mensen proberen te kalmeren en je er voor de rest zo weinig mogelijk mee bemoeien?? Maar het spookt wel door je hoofd: Welke grote vriend ga ik bellen wanneer “the shit hits the fan”?. De burgemeester, de Bisschop, de neerlandse ambassade, de grote politiebaas in Yayapura? En bovendien is de satellietontvangst door de aanhoudende regenbuien, de laatste stuiptrekkingen van het regenseizoen, nogal slecht dus wie weet valt er niet eens een grote vriend te bellen. Uiteindelijk, met name dankzij de rustige opstelling van manlief Jurgen en de inspanningen van pater Leo, is een en ander in rustiger vaarwater gekomen, maar het heeft ons de nodige energie gekost. Het voert te ver om alles hier op het blog te vertellen, maar het waren spannende weken, laten we het daarop houden.
We hebben in de afgelopen periode ook de nodige leuke dingen meegemaakt; de viering van 16 maart (zie foto’s op het Picasa album – meer foto’s volgen zodra we weer een betere internetverbinding mogen ervaren), de geboorte van een klein Ellisje, de burgemeester van Manokwari die in het logement in Senopi heeft gelogeerd, kinderen die groeiachterstanden hadden en dat nu aan het inlopen zijn, een patiente die we door evacuatie hebben kunnen laten opereren aan een tumor, etc. etc. We hebben helaas afscheid moeten nemen van Grietje, die hier 5 maanden is geweest en een goede vriendin is geworden. Niet alleen wij zijn weemoedig, ook de gehele bevolking van Senopi en de meiden in het YAT hebben 3 dagen niet gegeten omdat ze zo verdrietig waren dat ze weer vertrok.
En zo bereiden we ons weer voor op ons vertrek naar Nederland, waar we 17 mei zullen aankomen. Hoewel er alweer veel ingepland staat (o.a. een vakantie naar Amerika – joechei!), zullen we gelukkig – met name in juli – ook tijd hebben om uitgebreid bij te kletsen met iedereen. We zien er naar uit jullie weer in levende lijve en in goede gezondheid te zien.
Hieronder nog een topje 5 en een handleiding hoe een Papua vergadering door te komen: essentiele informatie om te overleven....

Liefs en ‘tot morgen’
Jurgen & Ellis


TOPJE 5

“Gek dat mijn 350 euro kostende t-shirt van Cast-Iron, zorgvuldig gecostumized tot een met gaten en gebleekt geheel voor de stoere look, er hetzelfde uit ziet als de tien jaar oude, door het oerwoud bevlekte, shirts van de Papua’s die ze van Humana hebben gekregen”.

Nadat een felrode slang Jurgen op een haar na had gemist met zijn beetgrage bek:
Jurgen (de witte):“Zijn deze gevaarlijk?”
Willy (Karon Papua): “Deze niet zo”.
Jurgen: “Zijn ze giftig?”
Willy: “Deze niet zo”
Jurgen: “Heb je veel pijn?”
Willy: “Niet zo erg”
Jurgen: “Hoe lang heb je pijn?”
Willy: “Nou, je kan een paar weken niet lopen, maar daarna is alles weer als vanouds”.

Na drie uur lopen over de meest halsbrekende “paden” van het oostelijk halfrond om een toegezegde dertig meter hoge waterval te bewonderen, staan we bij een kabbelend beekje.
Willy: “Zo we zijn er…”
Jurgen: “Hoe bedoel je, waar is de waterval?”
Willy: “Hier (wijzend op het kabbelende beekje)”

Bij een hotspring aangekomen met een vooraanstaand figuur van de natuurbescherming met als doel de steeds zeldzamer wordende paradijsvogels te beschermen.
Een anonieme Papua: “Hier komen elke ochtend tientallen paradijsvogels drinken.
De vooraanstaande natuurbeschermer: “Echt waar! Tientallen?”
Een anonieme Papua: “Ja echt, vanachter die boom schieten we hele rugtassen vol”.

De kerkraad vroeg aan Jurgen of hij mee wilde doen in een toneelstuk. Hij zou meneer Jezus moeten spelen. Helaas was Jurgen niet meer zo goed op de hoogte van de betekenis van Pasen. Het ging er hier om dat de Here aan het kruis genageld zou worden en dat namen ze vrij letterlijk. De Here zou een kruis van ijzerhout van 40 kilo om pak ‘em beet 12 uur ‘s middags in de tropenzon naar “Golgota” moeten brengen. Helaas voor de Here was het plaatselijke Golgota ook al een pest end lopen. Het uiteindelijke compromis om de kruistocht met het hele dorp te houden bracht ietwat verlichting, maar aan de volle tropenzon en het langsgaan van alle veertien stadia viel helaas niet te tornen....


HET BEHEERSEN VAN DE PAPUA VERGADERTECHNIEK

Vereisten:
• Doorzettingsvermogen
• Geduld
• Flexibiliteit
• Improvisatie vermogen
• Adequaat kunnen omspringen met onverwachte situaties.
• Om kunnen gaan met het volledig ontbreken van enige vorm van structuur.
• Goed ontwikkelde bilspieren


Definitie van een Papuavergadering:
Een samenscholing van een onbekend aantal mensen op een onbekend tijdstip voor de duur van een onbekende tijd ergens nabij een onbekende plek waarbij ergens over gepraat gaat worden.

Tips en tricks:
• Neem voldoende water en zonnebrand mee,
• Hou er rekening mee dat een Papuavergadering in de meeste gevallen voor westerse begrippen erg kort (hij gaat niet door) of erg lang duurt. In dit laatste geval zijn een slaapmatje, een goed boek en een tandenborstel noodzakelijke voorzorgsmaatregelen.
• Wacht nooit tot iemand is uitgesproken, de kans hierop is te verwaarlozen.
• Een pot valium, voor als je tegen alle waarschuwingen in toch zo nodig voorzittertje wilt spelen.
• Bereid je vooral niet voor. Het is heel belangrijk om je niet voor te bereiden.Een onvoorbereid mens telt op een Papuavergadering voor twee. Mensen die zich toch hebben voorbereid kun je herkennen aan een licht psychotische blik in de ogen en meestal het net wat te wild schudden met een A4 papiertje.
• Ook hoef je niet uitgerust te zijn voor de Papuavergadering: het is volstrekt niet onbeleefd om meerdere uiltjes te knappen wanneer iemand aan het woord is. De beste houding is de houding die katholieken duiden als de “ik doe alsof ik heftig in gebed ben verzonken” houding. Dus met gevouwen handen, hoofd voorover en knikkebollen. Een eventueel gesnurk stoort niet, want gesnurk is voor de Papua’s niet van de Neerlandse taal te onderscheiden. Openlijk op je rug liggen ronken is in de meeste gevallen ook geaccepteerd omdat stoelen op een vergadering doorgaans niet aanwezig zijn.
• Om deel te nemen aan de vergadering is het zaak om abrupt en onaangekondigd een bepaalde stelling te deponeren die niets met het onderwerp te maken heeft, maar die wel de aandacht op je vestigt. Op het moment dat de aandacht op je gevestigd is, dient men heel snel aan een waterval van woorden te beginnen die langzaam maar zeker naar het onderwerp leidt waar jij naar toe wilt. Wees voorzichtig en zorgvuldig. Wanneer het de Papua’s niet interesseert, kan het zijn dat iemand anders abrupt zijn onderwerp op tafel gooit. Wees hier alert op.
• Ben je te snel en te besluitvaardig ,dan bederf je het voor de rest. Besluitvaardigheid is iets wat niet gewaardeerd wordt op de Papuavergadering omdat de Papua’s de vergadering gebruiken om te kijken hoe de onderlinge verhoudingen liggen. Mocht je tegen alle adviezen in toch besluitvaardig willen zijn tijdens een Papuavergadering, houdt er dan rekening mee dat - wanneer je van je vel papier opkijkt - iedereen er op een geruisloze manier van tussen is gegaan.
• Bij moeilijke onderwerpen is het volstrekt normaal om je eerst moed in te drinken. Doorgaans is het overmatig nuttigen van alcohol geen versneller van de vergadering. Hoewel fysiek geweld niet tegen jou bedoeld is, kan een benevelde man met pijl en boog gevaarlijk zijn voor iedereen binnen een straal van vijftig meter en voor de benevelde zelf. Mocht iemand naar pijl en boog grijpen, doe dan net als de rest: stuif zo snel mogelijk weg en maak je op hysterisch wijze uit de voeten.
• De aanvang van de vergadering is lastig. Hou er rekening mee dat je of veeeeeels (uren/dagen) te vroeg bent of veel te laat. Ervaringsdeskundigen zullen meewarrig het hoofd schudden en met lichte minachting naar de beginneling kijken die verwachtingsvol naar een vermeende vergadering sjokt. Te laat komen is absoluut geen probleem. Er zijn mensen die vijf minuten voor het eind aanschuiven. Het is verstandig om een goed boek mee te nemen en een strategisch punt in het dorp te bemachtigen om te kijken of een groepje mensen dat steeds groter wordt, zich naar een bepaald punt beweegt. Mocht dit het geval zijn, dan is een vergadering waarschijnlijk beginnende. Dit is echter geen garantie, want zo’n aanzwellend groepje kan zonder opgaaf van reden ineens weer op onverklaarbare wijze oplossen in het woud.
• Wanneer piepel je ertussen uit? Ervaringsdeskundigen vinden deze vraag het lastigst. Het kan zomaar zijn dat je denkt dat het is afgelopen en dat je naar huis gaat. Om er de volgende dag achter te komen dat er belangrijke beslissingen zijn genomen in het slot van de vergadering die nog ettelijke uren voortduurde. Echter: tot het einde blijven zitten, kan in veel gevallen resulteren in ernstige ondervoeding van betrokkene. Te vroeg weg gaan is ten allen tijde een betere oplossing dan te laat weg gaan. Elke vergadering zou weleens je laatste kunnen zijn.
• Het niet deelnemen aan een Papuavergadering kan worden opgevangen door een korte samenvatting te vragen aan iemand die wel bij een Papuavergadering is geweest. Je herkent mensen die wel hebben deelgenomen aan een Papuavergadering aan een licht hysterische glimlach en uitdrogingsverschijnselen. Maar de beste tip van al, wanneer het enigszins kan: niet deelnemen aan een Papuavergadering. Uitvoerig onderzoek heeft bewezen dat mensen die niet aan Papuavergaderingen deden, zeker tien jaar langer leefden. Tel uit je winst...

Da’s alweer even geleden...

Maar we zijn, na de bittere kou van Europa goed te hebben doorstaan vanwege de warme aanwezigheid van de van Minnens, Nagels, Keijsertjes, bandleden etc., nu weer terug in Manokwari.

Grietje, onze steun en toeverlaat die we bruut in haar uppie hebben achtergelaten, heeft de boel nog aardig op orde weten te houden. Je moet in Papua goed kunnen jongleren. In het vliegtuig ontmoeten we haar bijzonder gezellige ouders en het weerzien ook met de Papua’s was zoals een merci reclame.

Bij de kiosk heeft Jurgen maar meteen een kameraadje opgepikt dat bezig was zijn tenen aan te vallen. Max is per definitie het lelijkste katertje wat we ooit hebben gezien en dus hebben we hem meegenomen.

Wanneer je terugkomt is het zaak meteen informatie te verzamelen over hoe de projecten lopen. Informatie verzamelen moet op het nivo van een AIVD of CIA agent. Informatie die je toekomt is op zijn minst volledig uit zijn verband gerukt. Zaak dus om met eigen ogen te zien en dus hebben we weer supplies ingeslagen en gaat Ellis morgen naar Senopi in de weet dat ene Sauerbrei op een berg in Canada goud heeft gehaald en dat het kabinet is gevallen. Als het land er nog maar ligt wanneer we terugkomen jongens!

Ellis gaat niet alleen. Grietje, haar ouders en 3 gasten (Henk, Teun en Gijs) zullen haar vergezellen. Jurgen volgt een paar dagen later samen met Santi, het nichtje van de pater, dat hier sinds een week is en ons komt assisteren en met Madelyn en haar reisgenoot. We willen natuurlijk weer gelijk goed aan de slag, maar of de focus in Senopi ook zo op het project is gericht, moeten we nog afwachten, want er ligt weer een nieuwe feestdag in het verschiet. Te weten: 16 maart. Dan zijn de engelen naar beneden gedaald in Senopi. Dat moet gevierd worden met vechtpartijen en dronkemansgelach. Een beetje zoals een gemiddelde Zwarte Cross dus. Maar de gasten zullen blij zijn met de hardcore dansa feesten tot 6 uur ‘s ochtends. En het zal niet alleen feesten worden; de nodige ceremonieën en kerkdiensten zullen de boel uiteraard opluisteren.

In Manokwari is het momenteel het lekkerste weer van de wereld. Een stevige zon en een windkrachtje 5. Heerlijk weer om binnen no time een gezonde melanoom op te lopen. Wat maakt dat we met belachelijke petjes rondlopen en ons in een vat met factor 50 hebben laten vallen. We zijn immers, om met de woorden van Anni te spreken, weer ‘mooi wit en dik’ geworden tijdens onze tijd in Nederland. Met wat toeristen zijn we vanmiddag rond het op een steenworp afstand gelegen Mansinam eiland gevaren. Daar hebben we een reclamefolder hagelwit strand ontdekt, gelegen aan een idyllische baai met turquoise water en legio vissen en koraal. Palmboompjes erbij en een kokosnoot in de hand. Dat strand hebben we voor onszelf. Slechts een half uur varen van ons huis!! Vroeger stond Jurg op de A15 in de file!!!! Stress hoeft dus absoluut niet in Manokwari, als we maar even de tijd nemen om te genieten van dit soort dingen. Moeten we vaker inbouwen. We hebben al een goed begin gemaakt door de zondag voortaan als rustdag te bombarderen. En er wordt door steeds meer mensen rekening mee gehouden, dus da’s een goeie zaak.

Minder leuke dingen gebeuren ook. Jurgens opa is overleden en een crematie meemaken via een krakende telefoon is niet fijn. Gelukkig had Jurgen een goede dag met hem meegemaakt 2 dagen voor ons vertrek en daar is hij dankbaar voor. Alle sterkte van ons voor de Den Bestens en Nagels voor het verwerken van het verlies. Speciale dank gaat uit naar Ome Giel die in plat Haags een nu al legendarische speech heeft gegeven. Zo hoort het.

Wij zijn ook nog een dag naar Jayapura geweest om te praten met Broeder Jan Sjerps. Die meneer verdient ook een lintje. 30 jaar heeft hij in zijn uppie in de binnenlanden gezeten waar hij veeprojecten heeft geleid en ongeveer 5000 Papua’s heeft onderwezen. Van 1 dag praten met hem leren we meer dan 6 maanden zelf uitproberen. Wij vinden sowieso dat er een heel groot standbeeld opgericht moet worden voor de katholieke missionarissen als Van der Kraan, Hulshof, Ton Tromp, Nijssen, Frans Jonkergrauw en Piet Tuyp. Deze mensen hebben hier sinds de jaren 40 geploeterd met malaria etc. om de Papua’s te onderwijzen en een stap verder te helpen. Moet je je voorstellen dat je in de jaren 60 als 18 jarige knul - nooit buiten Drenthe geweest - ineens in de jungle staat tussen mensen die elkaar nog met pijl en boog te lijf gingen!! Als je het niet zo naar je zin meer had, dan moest je eerst een week lopen naar de stad!!
Wanneer er ooit door Koenders een goed voorbeeld moet worden gezocht van ontwikkelingswerk dan moet hij eens met deze mensen praten. Hallelujah!!!!Wij maken in ieder geval dankbaar gebruik van hun ervaring en het netwerk dat ze hebben nagelaten.

We verheugen ons erg op weer een tijd in Senopi. Tijdens onze afwezigheid zijn er nog diverse gasten geweest in Senopi. Ton, Suzan en Marion, die er vorige week nog zijn geweest, hebben er nog lekker de handen uit de mouwen gestoken. Wat we heel erg leuk vinden, is dat ze o.a. met alle schoolkinderen een dag lang tekeningen hebben zitten maken voor ons. En Marion heeft met Nela nog gebarentaal zitten oefenen; we waren daar in december mee gestart en we hebben nu weer heel wat materiaal uit Nederland mee genomen om haar te kunnen leren lezen en schrijven zodat ze over een tijdje naar een goede school toe kan.

Afgelopen week hadden wij ook nog een ontmoeting met Genja. Met haar hebben we een middag lang gepraat. Ze heeft een goed contact met de gouverneurs van Papua, iets waar we dankbaar gebruik van zullen maken. Helaas is het de afgelopen week nog niet gelukt een ontmoeting met de gouverneur van West-Papua te arrangeren, hopelijk lukt dit zodra we terugkomen uit Senopi. Ze bracht voor ons 3 superhandige lampjes mee van de IKEA. Dit zijn lampen met uitneembare zonnepaneeltjes die, als ze volledig zijn opgeladen, 4 uur licht leveren. De 3 exemplaren gaan we direct gebruiken voor de vrouwengroep; sommige vrouwen gaven aan dat ze graag ’s avonds willen handwerken, maar onvoldoende licht hebben. Het zou fantastisch zijn wanneer we meer van dit soort lampen kunnen uitdelen in Senopi en de omliggende dorpen. Het schijnt dat IKEA voor elke verkochte lamp ook 1 zo’n lamp aan UNICEF schenkt, bestemd voor verspreiding in derde wereldlanden. Dus we gaan maar weer eens voor de zoveelste keer bij hen langs…
Verder hebben we kennisgemaakt met enkele kunstenaars hier uit Manokwari en met Charles; een hier geboren en getogen Javaan die zich ervoor inzet om Manokwari als duurzaam toeristische plek op de kaart te zetten. Hij houdt een uitgebreid weblog bij waarop hij o.a. diverse Papua kunstenaars promoot en informatie geeft over het reizen naar Manokwari (via http://sites.google.com/site/papuanartandculture). Een waardevol contact dat we de komende maanden hopen uit te bouwen tot een hechte samenwerking.

In Nederland hebben we ook weer met diverse mensen kennisgemaakt die elk op hun eigen gebied een hoop expertise en kennis in huis hebben. Zo leren we steeds meer over koeien, duurzaam bosbeheer en noem maar op. Er is nog zoveel te doen…. Wat voor ons erg bijzonder was, is dat we de definitieve go hebben gekregen van het SDSP bestuur voor onze verlenging van 2 jaar. Hoewel er nog steeds volop fondsen geworven moeten worden, heeft het bestuur er vertrouwen in dat we ook voor de komende 2 jaar weer voldoende fondsen binnen kunnen halen.

Een goed begin is in elk geval al gemaakt in Yogyakarta op 20 februari j.l. Toen is er een meubelveiling met modeshow georganiseerd door een vriend van Klarenda en Halim. Tijdens deze veiling is er 40 miljoen Rupiah (ongeveer 3500 euro) opgehaald voor het Moeder-en-kindzorgproject! Een fantastisch resultaat en heel welkom!

Dat was het weer even beste mensen. Voor alle lieden in Nederland die we niet met een bezoek hebben kunnen vereren: sorry en volgende keer beter. Eind mei breekt ons verlof aan en zullen we wat langer in Nederland vertoeven, hoewel onderbroken door een korte vakantie naar de VS (jottem!!). Maar dan hopen we deze en genen alsnog te kunnen zien.

Voor meer foto’s kunnen jullie weer terecht op ons Picasa album. Via onze website www.kuku.nl (Foto’s) kun je daar komen.

Liefs en tot de volgende keer!

E en J

Hoooii....

We hebben weer wat meegemaakt de laatste tijd, dus daar zijn we nog even in deze donk're dagen. Al zullen jullie wel wat anders aan je hoofd hebben met die witte Kerst voor de boeg. We hebben in elk geval de idyllisch besneeuwde vogelhuisjes en kerstbomen al mogen aanschouwen dankzij de digitale snelweg, waarvoor dank. Maar wij hebben dan weer Sinterklaas en Pietjes in Papua variant gezien. Geen commentaar, zie de foto’s.

Verders…
Heeft een jaloerse ex-dorpsbewoner (de SDSP’ers weten ongetwijfeld over wie we het hebben) het standbeeld - dat in 2007 met veel pijn en moeite door de jungle is gesjouwd door Jos en Wally - ontvreemd. Zeg maar de Theo Maassen van Senopi. Hij heeft een peperdure auto gecharterd om stiekem het beeld het dorp uit te smokkelen. Dit gebeurt twee dagen voordat het beeld zou worden onthuld en gezegend door de bisschop. Maar ja, dat gebeurt natuurlijk wel vaker. Niks nieuws aan de zon.

De Bisschop rijdt alsnog vol goede moed deze nacht naar Senopi om morgen de kliniek in te wijden, het logement en alles wat nog niet ingewijd was door de pater. Ja, lieve kijkbuiskinderen, het inwijden van zaken is belangrijk want anders is je project gedoemd te mislukken. Zo hebben wij onze auto’s nog nooit ingewijd. En zie. De ene chauffeur heeft een essentieel onderdeel nog niet gejat of de volgende rijdt hem in de plomp. Onze chauffeurs dopen we voortaan ook even met hun hoofd in de bak wijwater, nadat we ze en-profil op de foto hebben gezet, want afgelopen maand zijn we toch niet zuinig besodemieterd door de chauffeur die zich werkelijk 2 maanden lang (ogenschijnlijk, dat wel, maar tot 2 weken terug zeer overtuigend) uit de naad heeft gewerkt voor het project. Zie onder ‘Uit de serie’ voor een korte samenvatting.
Wat we ook gaan inwijden, zijn onze koeien. Hoewel die nog niet waren ingewijd, begint er een aantal toch bedenkelijk dikke buiken te krijgen.
Zelf waren we ook nog niet ingewijd, en de malaria sloeg daarom afgelopen week nog toe bij Ellis. Maar het lijf is veerkrachtig (hoewel ook een jaartje ouder, zie ‘Uit de serie’) en de bekende nasleep lijkt voorkomen te zijn doordat er bijtijds is begonnen met een noodkuur en er de dagen ervoor al wat pittige antibiotica in ging vanwege een keelontsteking.
Onze struisvogel was ook niet ingewijd. Die rende steeds vaker het bos in, op zoek naar een hippe vogel om eitjes mee te leggen. Niks mis mee eigenlijk; beter dan in een (weliswaar groot) hok zitten, toch? Maar zodra ze de oogst gaat opknabbelen van onze hardwerkende vrienden in het buurdorp, moet je toch iets ondernemen. Dus een paar keer hebben we haar weer terug gelokt naar het dorp. Inmiddels is ze alweer een paar weken de hort op en dat kan betekenen dat ze haar liefde heeft gevonden, maar ook dat ze alsnog in de kookpot van een hongerige Papua is beland. Ach gos, onze Suzie, in den ochtend altijd bedelend om banaantjes. Kwiektwiettiwetwietwiet. God hebbe haar stampende zieltje voor het geval dat, maar we hopen haar toch echt nog eens door de bosjes te zien struinen.

Verder nog wat alledaagse zaken als mensen die elkaar met slachtmessen te lijf gaan omdat ze denken dat die met die slaapt, iemand die vindt dat we teveel licht hebben en een spijker in de tank van de generator gooit (we vermoeden familie van een ex-dorpsbewoner), Annemiek en Wil die een fantastische Ballantines hebben meegenomen, traantjes bij het zien van foto’s van de Keijsertjes en Luukjes en Welmoedjes, ons puppie Wollie-Bollie, die alle klamboes aan flarden heeft gescheurd, een spin ter grote van een kanarie, Rickiende riksels met walgelijke stenen, met een brommer naar Sjakwah rijden om medische hulp te verlenen (u kunt dit vergelijken met een afdaling per brommer van de Mont Blanc), al onze laptop adapters aan gort omdat de generator van toeren was veranderd (waarschijnlijk vanwege de spijker) en een interrogation in eigen huis door een undercover mannetje van de Intel die waarschijnlijk tot op heden denkt: “die ibu Ellis had me echt niet door, hihi” (we vermoeden ook hier bemoeienis van een ex-dorpsbewoner). Kortom: het waren niet de meest makkelijke weken van het jaar.

Tja, Papua. We houden ervan en tevens moet je er soms van overgeven. Het is lijden om dan weer te genieten. Wij hopen in januari meerdere dagen van ons af te kunnen lullen. Geef ons a.u.b. wat uurtjes om als een dwaas wat waanzinnigheden te vertellen en we zijn volledig genezen. En zoals ons aller Leo eens tegen ons zei ‘Geen vooruitgang zonder tegenslag’ (hiermee weer bewijzend dat zijn one-liners behoorlijk in de roos zijn). En zo bekijken we het maar zoveel mogelijk. Hoewel soms door een wat beslagen bril, zien we nog steeds de dingen die wél goed gaan en de dingen die je dag weer opfleuren. De rits kerstlampjes in onze straat in Manokwari bijvoorbeeld, of de shopeigenaar die vanwege Kerst extra veel geeft per kilo voor de chocola uit Senopi, of de heerlijke brownie die Grietje ineens staat te bakken, of de 4 kids die de afgelopen maand zijn geboren in ons district (waarvan er weer één Yorgen is genoemd), of de Frater die telkens schaterend ‘Stressss!!!’ uitroept wanneer hij slechte kaarten heeft, of tussen de films van broer Frank een paar juweeltjes aantreffen die je bijblijven (iemand Shrink gezien?), of de wetenschap dat er deze Kerstperiode in totaal 10 gasten (uit binnen- en buitenland) in het Senopi logement zullen verblijven waar de bedden nog natrillen van het bouten intikken.

En waar we ook blij van worden, is van onze Grietje. Ze heeft helaas al onze huisdieren gedood (muizen), maar verder is ze een prima aanwinst in relativeren, de dingen eens van een frisse kant bekijken en – niet onbelangrijk – ze is een vrolijke noot. Ellis en Grietje zijn constant over van alles en nog wat ideeën aan het uitwisselen en zitten behoorlijk op 1 lijn. Ze hebben al dezelfde slippers… En ze houdt ook nog eens van schoonmaken!!!!

Sjaak en Mun zijn nu ook bij ons om te kijken of er en interessante reis te organiseren valt. Interessant is het zeker maar ‘te organiseren’ is nog maar te bezien. Wel voor de onverschrokken avonturier die iets unieks zou willen meemaken. Meerdere mensen hebben dit land vervloekt en bij thuiskomst aangegeven toch weer naar Papua terug te verlangen. Wat is dat toch? Een verslaving? Het echte leven? Het ervan houden om steeds maar weer een draai om je oren te krijgen? Ja, Papua is voor sadomasochisten. En voor mensen die het heerlijk vinden om in het ijskoude water te springen. Voor lui die van de rauwe wereld houden. Want zo is de echte wereld, als je honger hebt dan vreet je heus wel maden en wormen. Wanneer je het echt koud hebt dan ben je blij met een bananenblad. En gewoon water is een godendrank…. en niet anders.

Iedereen een hele fijne Kerst toegewenst (het wordt een witte, we voelen het aan ons wijwater!) en een fantastisch 2010. We hopen dat jullie ook in het nieuwe jaar jullie weg naar dit weblog zullen blijven vinden.

Wij (Grietje en Ellis) vertrekken maandagochtend vroeg naar Senopi, Jurgen is hier de afgelopen 2 dagen geweest, heeft de helft van dit bericht geschreven en is vanmorgen vroeg alvast vertrokken om de laatste kreukeltjes glad te strijken in de lakens in het gastenverblijf. We blijven tot na Nieuwjaar in Senopi en zullen de 20e vanaf Bali weer naar Nederland vliegen.
Tot straks, in januari. Wat zal het koud zijn…

Liefs,
J&E

P.S. 1 Pee, ouwe zemelaar, van harte met je verjaardag morgen, we zien uit naar je tronie.
P.S. 2 Oom Paul en Tante Ineke, nog van harte gefeliciteerd met jullie trouwdag afgelopen week. We hopen en verwachten met wat timing het feest volgend jaar mee te kunnen maken!


Uit de serie:

“Nee, jij trekt open zalen”
Ellis die gevraagd wordt: “oh, is dat je dochter?” terwijl ze naar Grietje wijzen…

“Massavernietigingswapen”
Grietje die in 3 dagen tijd 8 muizen op meedogenloze wijze van het leven berooft. Benodigdheden: een agressief tiepje dat geobsedeerd is door kleine grijze beestjes, een roze plastic mandje, een losse pols, een zakje, een luchtdicht afsluitbaar plastic doosje en veel geduld. Zie de foto’s…

“Die is niet van mij!”
We vinden hier soms ineens (intensief gebruikte) wattenstokjes onder het matje in de badkamer, afgeknipte nagels onder onze tafel of tandenstokers op de bank. Zowel Jurgen als Ellis als Grietje waren het niet. Gelieve uw oplossingen te sturen naar het u bekende email adres.

“We’ve got him!”
was wat wij afgelopen week in navolging van Bush konden roepen na een twee weken durende zoektocht naar onze voortvluchtige chauffeur die na 2 maanden zeer trouwe dienst op een dag besluit 18 miljoen van het zuurverdiende projectgeld ongevraagd mee te nemen. Achteraf bleken er ook onderdelen van onze beide auto’s, 2 zakken chocola en diverse gereedschappen verdwenen te zijn. Gelukkig hadden we de foto’s nog, zodat zijn gemene tronie zelfs in Sorong werd gezien door de havenpolitie, waar ze hem van de boot hebben afgeplukt. Ons geld zien we niet meer terug, maar wij zijn vooralsnog meer dan voldaan, alleen al vanwege de ‘voorbeeldfunctie’ die dit heeft voor andere profiteurs. Wordt vervolgd.

Tja, het is wel afzien zo met die hitte
dus er gaan behoorlijk wat zweetdruppels mee gepaard,
Maar als je er maar even voor gaat zitten,
Is de klus toch zo geklaard.

Dus ja, lieve kijkbuiskinderen, het Jurgel weblogbericht,
dat jullie heden ten dage bereikt,
is voor de gelegenheid fraai aan elkaar gedicht.
Het is eigenlijk ‘literatuur op rijm’ waar u naar kijkt

Het vraagt echter wel wat van onze creatieve brein
om er de versnaperingen bij te fantaseren
want de taai-taai is al op en, ooooh, die marsepein…
dat moeten wij hier allemaal ontberen!

Nee, hier geen jute zak vol met kado’s
en ook geen knapp’rige pepernoten
wel beschimmelde taai-taai in een verdacht zware doos,
en DAT vinden wij van De Band een beetje kl……

Maar we zien ook voordelen, heus waar
aan deze kant van de oceaan,
want qua Zwarte Pietjes is ’t hier wel voor mekaar:
je ziet ze al van verre staan

Sterker nog: we zagen Sint zojuist nog rijden,
op een tetterende stoomtruck wel te verstaan,
Vergezeld van Zwarte Pieten en 2 mooie meiden,
en een stel Cliniclown Pieten met een duo-baan

Tja, je denkt misschien; die Ellis is niet wijs
maar ik zweer je; ik heb het echt gezien!
Gelukkig heb ik foto’s als keihard bewijs,
Dus dan geloven jullie me misschien

Maar goed, er is heel wat bij te praten,
dus ik zal in de komende coupletten
even die Sint de Sint maar laten,
en de afgelopen maand op een rijtje zetten

Het guesthouse, weet je nog, naast de kliniek
daar moesten nog wat meubels voor gemaakt.
Nou, dat gebeurt nu eindelijk, as we speak,
zodat die klus voor Kerst ook af geraakt

Met de Kerst hebben we hier namelijk volle bak,
een man of 10 zo in totaal,
en die moeten allemaal onderdak,
dus dat moet wel af daar allemaal!

De bisschop himself komt naar Senopi met z’n crew,
en natuurlijk Will en Annemiek,
dan komen er nog es 2 Nederlandse gasten hier naartoe
en een 4 mans Franse kliek

En natuurlijk is ook Grietje van de partij,
die is hier nu al een week of twee.
Met haar hebben we een pittige, leuke meid erbij
en ze praat zelfs al een lekker woordje Indonesisch mee

Steeds meer waterputten worden produktief,
het water gezuiverd door kiezels en zand
Het afwerken is behoorlijk arbeidsintensief,
maar we hebben voldoende mankracht bij de hand

Een schone kampung, dat was Senopi toch nog niet,
dus hebben we met de kids afval door de kampung gesjouwd
Batterijen, plastic, blik en wat eigenlijk niet,
hebben ze met vereende krachten in de afvalzakken gestouwd

‘Als je houdt van schoon, dan ruim je op’
dat is de slogan van ons afval-lied, een echte hit
De kinderen razend enthousiast, de boel staat op zijn kop,
roepend, zingend, de hoofden verhit

Het leukst zijn nog de ‘bazen’ van deze Afval Bond
want we hebben voor elk soort afval een speciale ‘boss’.
Die sjouwt de zak mee en schreeuwt opraap-bevelen rond
en zie je wat over het hoofd, dan ben je de klos

Na afloop is ‘t afkoelen geblazen in de rivier,
de zeep gaat dan van hand tot hand.
Het lijkt wel de Efteling, ze hebben echt plezier,
‘onze kampung is de schoonste van het land!’

Wat hen en ons betreft houden we dit er in:
elke week een ronde met de kids
Ze geven het goede voorbeeld met hun goede zin,
en ze vinden het zelf keigave blits

De auto’s: da’s een verhaal apart,
zo staat er 1 al tijden stil te staan.
Want die wacht op een zeldzaam reserve part
en de ander kon de Api-rivier weer es niet aan

Dat zit zo: door de snelstromende watervloed
en na een vermoeiende rit door de donk’re nacht
zag de chauffeur effe de juiste doorgang niet zo goed
en ook die zandbodem was wellicht iets te zacht…

Toen stond de auto op een wat lullige plek,
tot aan de nok in het woelige water,
tot aan de as verzonken in de drek,
en het werd maar later en later….

Tja, Jurg raakte wel een beetje gespannen
dus hup, uit Senopi, Aprawi en uit het bos,
werden ze opgetrommeld, die sterke mannen
en na een paar uur zwoegen hadden ze hem los

Net op tijd, want de regen hield aan
dus een ieder was al bijna onderkoeld,
maar hadden we toen niets gedaan,
dan was de auto zeker weg gespoeld

Na al die regen, bleef het een tijdje droog
dus werd er in de tuinen weer hard gewerkt
De kool schoot binnen no-time naar kniehoog
dn ook de rest groeit als kool, hebben we gemerkt

Dan de kippen; dat zijn er heel wat
die krijgen maïs die we kopen van de mensen
Koeien, die hebben we hier ook zat,
in de wei die we laten begrenzen

De kliniek draait goed, dat kun je zien,
er wordt meer en meer gepland,
en vanaf januari tweeduizend-en-tien
krijgen we alles van het departement!

We hadden een training over diarree,
en die over AIDS komt er ook weer aan.
Steeds meer mensen doen er mee
en ook de immunisaties blijven gaan

De manik-manik groep wordt behoorlijk fors
zo’n 60 vrouwen onderhand
rijgen armbandjes en bewerken boomschors
en we zoeken graszaden op het land

Oude tradities in ere herstellen,
dat proberen we hiermee ook te doen.
Dus oude vrouwen komen vertellen
hoe de jonkies dat rijgen moeten doen

De ‘nokens’, gemaakt van vezels uit bomen,
bijna verdrongen door nieuwerwets materiaal,
willen we weer terug laten komen
dus struinen we door het bos allemaal

Ricky was hier ook nog, die krullenkop
dat was bijzonder fijn en dikke pret.
We kletsten de oren van elkaars kop
en speelden uren Set!

Met onze gezondheid gaat het goed,
al zal het u niet verbazen,
dat er soms nog kraters prijken op Jurg’s voet,
maar dat zijn gelukkig slechts fasen

Onze privacy is wat beperkt,
dus daar wringt een beetje de schoen
en we hebben inmiddels wel gemerkt,
dat we dan even iets samen moeten doen

Maar dat zijn hier lastige wensen,
want zoek hier de privacy maar es op!
Er zijn namelijk werkelijk overal mensen,
dus dan raakt het samen zijn een beetje in het slop.

Dus verheugen we ons erg op ons aanstaand verlof:
eind januari komen we er weer aan.
Dan zien we iedereen weer en dus vinden we het tof,
om het vliegtuig weer in te gaan.

We wensen jullie alvast vanuit hier
een hele fijne Kersttijd met elkaar
en veel gezondheid, geluk en plezier,
voor het nieuwe jaar.

Inmiddels is het hier al een uur of drie
in de nacht dus, wel te verstaan.
Dus dat ik lettertjes dubbel zie
komt daar misschien vandaan.

Dus eindig ik dit lang gedicht
en bewaar ik die foto’s nog even
want als ik nu mijn ogen niet dicht,
dan heb ik niet lang meer te leven…

Liefs,
(Jurgen &) Ellis

En dat was weer zo’n gouwe ouwe, pak em beet, anderhalve week in Manokwari met, hoe kan het ook anders, weer eens een echte aardbeving recht onder Manokwari. Dit keer een 6.0, met gelukkig geen schade of gewonden, maar wel veel rennende en paniekerige mensen, waaronder ondergetekenden. En rampspoed komt zelden alleen, weten we, dus volgde er nog dezelfde avond een ouderwets gezellige, zweterige, rillerige, slopende malaria-aanval. Dit keer had onze mug Ellis te grazen genomen en eigenlijk vinden we dat wel zo eerlijk. Jurg voelde zich al een beetje het favorietje en vond dat wat al te positief discriminerend overkomen. Je gunt de ander tenslotte ook een verzetje...

Onderhand kennen we het koortsig klappen van de zweep wel een beetje, dus eerst bloed testen en dan beginnen we bij de tertiana +1 braaf met een noodkuur malarone, gevolgd door een 14 dagen durende kuur van de bepaald niet misselijke primaquine. Waarvan we er 2 moeten nemen per dag, want hier stoppen ze precies de helft minder primaquine in de primaquine dan in Nederland. Weten we overigens ook pas sinds kort, want als je hier medicijnen haalt, dan worden ze in een soort weedzakje gestopt en moet je je oren spitsen, want dan vertellen ze bij het overhandigen in 1 rappe volzin welk zakje welke pillen bevat en hoeveel je er van moet nemen voor een optimaal resultaat. Geen bijsluiter uiteraard en de vraag of je toevallig met een bepaalde deficiëntie bent geboren (waardoor de primaquine niet alleen een eind maakt aan de malaria, maar ook aan jou) behoort – blijkt – ook niet tot de anamnese. Als je 5 weedzakjes in je handen geduwd krijgt, is het vervolgens extra opletten geblazen, want dan is de kans aanwezig dat je wat van die pilletjes door elkaar haalt, ze lijken ook allemaal zo op elkaar. Tegenwoordig nemen we standaard pen en papier mee (en we vragen aan Sinterklaas dit jaar mooi een dictafoontje – dan zijn we pas echt goed voorbereid), of nog beter: we vragen gewoon of ze alle pillen voor ons in de pot willen laten zitten en de rest eigenhandig in hun eigen tijd over hevelen in hun weedzakjes.

Maar gelukkig waren er ook leuke dingen: zo verheugen we ons nu op de komst van Ricky, die geld en tijd overhad en in een vlaag van verstandsverbijstering dacht: dan ga ik toch even naar Papua?! Niet wetende dat ze hiermee openlijk solliciteerde naar de functie van koerier voor dropjes, boeken, mini-naaimachientjes, USB-sticks, fotocameradrooghoudzakjes en een zak taai-taai. Gelukkig kijken we nog altijd meer uit naar haar krullenkop dan naar wat ze in haar rugzak heeft zitten. Komende dinsdag komt ze aan en dan blijft ze ons zo’n 2 weekjes gezelschap houden.

En alsof dat nog niet genoeg was, hebben we er sinds een week ook een kleine bij in onze vriendenkring: Willeke en Sebe hebben het gepresteerd een volmaakte nakomelinge op de wereld te zetten die gelukkig de oren van Sebe en de neus van Willeke heeft. Doordat we in Manokwari zaten, konden we de volgende dag met behulp van een middeleeuwse Skype-verbinding al met eigen ogen zien dat het echt waar was. Onbetaalbaar.

Verder hebben we (met name Jurgen) weer alle benodigde inkopen gedaan en hebben we inmiddels een fantastische chauffeur voor de hardtop, die ’s avonds in de schemering zelfs nog plakletters uit zit te knippen om te zorgen dat hij de volgende ochtend als rijdende reclame voor de SDSP naar Senopi kan rijden (zie de nieuwe lading foto’s op Picasa – te vinden via onze website www.kuku.nl) en – belangrijker – hij zorgt voor de auto alsof het zijn 1-jarige dochtertje is.

Ook hebben we er weer een huisdier bij. Of eigenlijk meerdere. Een maand terug hadden we weer een nest kittens, waarvan er 2 in de pastorie zijn blijven wonen. Die heten nu Hanni en Ricky, vernoemd naar 1 van onze gasten vorige maand en, met vooruitwerkende kracht, naar onze koerier. En toen was daar ineens ook Wolli, vrij vernoemd naar Wally die samen met Coby ook naar Senopi was afgereisd. Overigens denken de mensen in Senopi en Manokwari dat wij alle mensen die met ons mee reizen of naar Senopi komen, persoonlijk al tijden kennen. Niets is minder waar; wij ontmoeten ze ook pas in het YAT losmen of in Senopi. Maar ‘het’ komt uit Nederland, dus moeten we ze wel kennen…. We leren zo gaandeweg toch een hoop nieuwe mensen kennen en bijna zonder uitzondering kunnen we goed met ze overweg. Maar goed; Wolli is een meisje en bij vlagen echt een takkenteef. Man man, we voelen ons net kersverse ouders, want elke nacht moeten we er 2 keer uit om dat beestje gerust te stellen, een flesje te geven (zo klein is ze nog) of de deur voor haar te openen (na 2 keer midden in de nacht midden in een flats te gaan staan, vonden wij het wat geforceerde humor worden, al hebben de flatsjes zich nu verplaatst naar de deurmat dus of hier sprake is van vooruitgang?). Als het in dit tempo doorgaat, kunnen we echt de Ark van Noach vullen tegen het einde van het project…

Morgen vertrekken we weer naar Senopi en we hopen/verwachten de eerstkomende maand niet meer naar de stad te hoeven, zodat we een goede ruk kunnen maken in Senopi.

Dus tot later, heb en hou het goed in Herfstig Holland, doe de groetjes aan Scheringa en pas op hè voor die Mexicaanse griep…

Liefs,
J&E

Dan weten jullie wat er met jullie geld is gebeurt....

Hartelijk dank voor de steun en de poen.

Measurable results after 15 months Mother and Childcare project:

Healthcare:
� There have been 3 immunization rounds servicing more then 150 children and 40 pregnant women. They have had preventional medicines fot Tetanus, Polio, BCG and Measles.
� There have been 22 life-saving evacuations from the interior to the hospital in Manokwari by 4 wheel drive and Cessna plane. No one has died.
� There is an agreement with Santa Monica Hospital and the Dinas Kesehatan in Manokwari. They are fully cooperating with the SDSP projects, resulting in free medicines, free medical operations (6, including the girl Maria) and medical consult.
� Together with Santa Monica Hospital there is an HIV-AIDS program. The program educated mothers and girls in Senopi and the transmigration area’s in three different meetings.
� Numbers of the Dinas Kesehatan showed that during the presence of the SDSP in the interior three children have died. One because of the earthquake in Wausin (Asiti), one drowned and one because of malaria. So one child has died because of a curable disease(malaria). Hence the SDSP has decreased the percentage of child mortality significant in one year time by means of medicine supplies, supporting and facilitate nurses, immunizations and healthcare education.
� The mobile clinic team of the Dinas Kesehatan that came to visit the Senopi district for the first time in September 2009 has concluded that the general health of children in the Senopi district is surprisingly good compared to other districts in the interior.
� The SDSP has provided mosquito-nets for every pregnant mother in the Senopi district.
� The policlinic has been rebuilt and is servicing every morning except on Sundays. The clinic also opens in case of emergencies.
� Two nurses are being sponsored and supported to bring quality of healthcare to higher standards, amongst others by providing them access to training.
� The SDSP, as the only organization in the interior at the time, has been able to help three districts with medical supplies, tents, food and nurses immediately after the januari 2009 earthquake disaster. These districts are Myah, Kebar and Senopi.
� The SDSP has provided a microscope in order to be able to locally perform blood tests for malaria and other diseases. A lab-specialist will be present in Senopi in early 2010. The SDSP and the Bishopric will provide her with salary and housing.
� The SDSP has a Memorandum of Understanding with the protestant NGO Mikatepmos which provides health services in the Arfak mountains. The cooperation includes sharing information, sharing transport and communication means, sharing training programs and sharing experience. Also there will be a new water system built together in Kampung Arfak in Manokwari. Mikatepmos provides the MCK’s (Mandi, Cuci, Kakhus) and the SDSP will support the inhabitants with material for a water system.
� The SDSP has provided transport for other NGO’s and by that brought them into the interior. JASOIL is now operating in the village of Aprawi and members of the Red Cross Manokwari got to reach the Senopi district after the earthquakes in January by using the SDSP car.

Water:
� The SDSP has surveyed the Senopi district and made a proposal for a full scale water system in the Senopi District which has unfortunately been rejected by the Dutch NGO . At this moment water dwellings are being made in each village (2 per village) to service the people in their urgent needs for clean (drinking) water. A couple of bigger more sustainable projects are being developed in cooperation with a Singapore based clean water system provider.
� The SDSP made a working rainwater system for the policlinic in Senopi.
� The SDSP made use of septic tanks for sanitation solutions for the policlinic and guesthouse in Senopi. The idea of the septic tank has been picked up by villagers. The SDSP provided individuals from Senopi materials for making their own septic tanks on 4 occasions.

Education:
� The first and second class students of the SMP school in Senopi get English lessons twice a week.


Art
� The SDSP has sponsored the Mansinam artist Pieter Rumbruren. The SDSP provided funding for a traditional home on Mansinam island from which Pieter sells his art. Pieter sold wooden statues to 7 guests this year. He also sold statues to the YAT Losmen. The cooperation will continue.
� 12 women from Asiti and 20 from Senopi are working together to make Manik-Manik bracelets. The women are united in a separate cooperation. Half of the profits of selling these bracelets will go to the women’s cooperation. Further discussion will decide on what common purpose the money will be spent. The other half of the profits will go to the individual women who made the bracelets. So far 150 bracelets have been sold.
� Senopi Manik-Manik products are being sold in two shops in Manokwari
� 5 women from Arapi have been involved in making traditional carpets for the Senopi guesthouse. They earned 1.500.000 Rupiah.
� A dance group in Senopi has performed for tourists on two occasions.
� The SDSP is providing support for Papuan students by selling their self-made paintings to tourists in the form of postcards. These postcards are being sold in a Manokwari bookstore for Rp. 5000 a piece. The SDSP pays this amount and in cooperation with the bookstore, sells the cards in the YAT losmen for Rp. 10.000 a piece to tourists. The profit being made (Rp. 5000 per card) is being used for project purposed. In this way both the Papuan students in Manokwari and the Mother and Childcare project in the interior is being supported.


Economics
� A chicken shed have been built. 20 chickens have been sold to the markets.
� A cow stable has been built and will be expanded in the next couple of months. At this moment the project contains 8 cows, but will be soon followed by others. A solution for the cow problem is to socialize the society on the matter. Support for cooperation of cow owners and by villagers who suffer from the free roaming cattle is in progress. The ultimate goal is that all cows are being detained within the fences of the SDSP cow project. At this moment the cow project provides two families with monthly salaries.
� A pig shed has been built. At this moment the SDSP owns 10 pigs. Two are pregnant. One of them is the high valuable Giant Australian Pig. Two families have monthly salaries related to them taking care of the pigs.. The pig stable will be increased until there are at least 30. Selling two pigs a month.
� Solar cells and generators have been purchased to provide electricity for the above mentioned projects. Also freezers to store pig- an cow meat have been brought to the interior.
� There has been made a traditional bamboo fence of at least 1.5 kilometer to protect crops from being eaten by cows and pigs. Approximately 50 people have made earnings in the process.
� There are three gardens. One servicing to grow foods for the cow- and pig- and chicken farms, one to grow foods to be sold on the markets in Manokwari and one for our own food. 7 women and two men from Arapi have monthly income from working in these gardens. In the past, 7 more men have worked in these gardens.
� Three men have monthly income by taking care of the cacao- and coffee gardens. The gardens are now ready for operation. The first cacao have been sold in august. The revenues are high enough to pay the salaries of these men. Therefore the Cacao garden is now financially independent. The coffee garden will sell the first crops before Christmas when the prices are the highest.
� There have been more than two hundred fifty people involved in building the projects infrastructure. They are/were all being reasonably paid. Porters for wood, sand, stones, landowners, builders, contractors, wood carpenters etc.
� SDSP has subsidized three shops, and countless individuals in the Senopi district with cheap transport to the city. Hence the SDSP has made a significant effort to strengthen the position of Senopi district products. Senopians do now have a fair chance on the Manokwari markets.
� The SDSP helped rebuild four churches in the districts of Kebar and Senopi after they have been damaged by the 2009 earthquakes.
� The SDSP helped advise the local population how to deal with big cooperations who want to make use of their land. In Senopi particularly it is still unclear who owns the land. Efforts have been made by the SDSP to solve this issue. This month there will be discussions to come to an overall agreement.
� The SDSP helped two cooperations in Arapi by setting up a chicken business and a peanut farm.
� The SDSP is stimulating local economy by buying as many products from the locals as possible. Goods from the locals are being bought with the ‘fair trade’ principle in mind. Resulting in more local activity in agriculture, fish farming, pig keeping and fence making. The SDSP has bought cacao from 8 families, cows from 3 families, peanuts from 4 families and pigs from 8 families. The SDSP is actively involved in socializing these families in working together and therefore share the costs of transport and facilitations.
� The SDSP is providing vegetable seeds for free if the locals do built a fence around their garden. Nowadays Senopi District has lots of varied vegetables.
� The SDSP is also setting up a cooperation in Chakwah, Myah district. The cooperation will sell products from Manokwari. Also Chakwah has been provided with vegetable seeds and garden materials.
� Two women in Assiti are being supported in their attempt to start a local shop. They save money by working in the gardens and the SDSP will help them with starting capital.


Transportation and logistics
� Negotiations with the AMA and the Bishop are still taking place concerning subsidized air traffic transportation. Especially in the monsoon season air traffic for the Senopi region is absolutely necessary. We hope a contract can be signed at the end of this year.
� Two cars are being managed by the SDSP.

Ecotourism
� The YAT losmen in Manokwari has been expanded with two extra rooms.
� The YAT losmen has an all Papuan staff
� The water supply system has seen a major overhaul
� The management of the YAT has been organized in a NGO which serves as a counterpart for the SDSP in Holland.
� The flow of money of the YAT has been made transparent
� The YAT is making profits from august 2009
� Some profits have been used as an investment in personnel and extension of the YAT
� All personnel are being paid by the income of the YAT en therefore the YAT is independent
� There have been 47 tourists staying in the YAT last year.
� We have frequently transported tourists with the two four wheel drives the SDSP purchased
� Project transports and logistics have been 35 times co-financed/sponsored by tourists who visited the project area
� The four wheel drives costs of repairs and salaries of the drivers can be paid of the income which the cars are generating. Next goal is to accumyulate enough money to buy at least one car back in three years.
� We supported a bathroom for the losmen at Numfor and the losmen in the Arfak mountains. The Numfor losmen is not finished yet, but coordination with the Arfak losmen is going well. We have send about 15 guests to the Arfak losmen in the last year.
� The Arfak paradise bird protection program will also be implemented in the Senopi district. Arrangements have been made for the Socialization of the Senopi district
� A new Losmen in Senopi has been raised and will be fully operational at the end of 2009. The building of the losmen is solely excecuted by Papuans.
� 35 guests have paid a visit to the project side in Senopi.
� There has been an agreement in Senopi village to protect the paradise birds in dedicated area’s. Two landowners are actively involved in the protection of the Lesser Bird of Paradise. They also receive income from tourists to compensate their loss when not hunting these birds. 9 Tourists have made a tour with these landowners.


Networking
� The SDSP has a mutual agreement with the Dinas Kesehatan
� The SDSP is working closely together with the Keuskupan Manokwari/Sorong
� The SDSP is working towards an MOU with the protestant LSM Mikatepmos
� The SDSP is about to sign an MOU with ILO
� The SDSP is working towards an MOU with Unicef. Unicef is also providing educational materials for our programs.
� The SDSP is working towards an MOU with UNIPA
� The SDSP is working towards an MOU with UNDP


Total direct beneficiates:
District of Senopi: 1500

Total indirect (family’s) beneficiates:
Districts Senopi, Myah, Kebar and Manokwari: 5000

“Unieke ervaring, je vergeet het je hele leven niet”.

Dat denken wij ook niet. We zouden net zo goed op een andere planeet kunnen leven. Hier leven andere wezens dan op planeet Nederland. Hoewel Nederland ook een vreemde planeet is: www.nu.nl kwam met het belangrijke nieuws dat “mensen die Paul of Catherine heten het meeste aan partnerruil doen” Waardoor we ineens heel anders tegen Paul Rosemoller kijken. Maar goed, even los van dit fantastisch nuttige en zeer verrijkende onderzoek. Nu ons eigen onderzoek: Welke planeet is beter? Hier onze echte Nederland versus West-Papua poll.

Grootste whiskeydealers:
Nederland: Gall en gall
Papua: De plaatselijke politie

Grootste bedrijf:
Nederland: Koninklijke Shell
Papua: De plaatselijke politie

Rijkste inwoners:
Nederland: De koningin en de familie Brenninkmeijer
Papua: Tja, de plaatselijke p…

Grootste ramp:
Nederland: iets met water
Papua: gedeelde plaats: bevende aarde en de plaatsel... po..


Meest gebruikte verbinding
Nederland: De A2
Papua: Voor zover wij weten is er geen verbinding

Favouriete gerecht:
Nederland: een kledder van kool
Papua: een kledder van sagomeel

Gevaarlijkste dier:
Nederland: De zijdeprocessierups
Papua: gedeelde plaats: de zeekrokodil en de Aaargh, ular putih (witte slang)

Meest gehate bedrijf
Nederland: De DSB stank
Papua: PDAM: water(loos)leidingbedrijf van Manokwari


Domste idee
Nederland: De ouders van Gerard Joling leek het verstandig om kinderen te krijgen
Papua: De ouders van de plaatselijke politie leek het verstandig om kinderen te krijgen.

Nog dommer idee
Nederland: Het verstrekken van flatscreen tv’s aan mensen op het sociaal minimum omdat ze anders in een isolement zouden komen.
Papua: De ongeschoolde dorpshoofden in het binnenland van een peperdure satelliettelefoon voorzien. Hij moet in het stopcontact gestoken worden…. Welk stopcontact? Bovendien moet je een antenne zo groot als een sinterklaasstaf met je mee zeulen en richten op….iets. Na het zien van de telefoonrekening hebben de Papua’s een nieuwe functie gevonden voor de telefoon: als roos voor schietoefeningen.

Beste bar
Nederland: “De Koning” in Rhenen. (Daar drupt de alcohol uit gouden kranen)
Papua: De tuinen van Jeremias. (Daar drupt de alcohol uit de bomen)

Nooit doen
Nederland: Een zinnig gesprek proberen te voeren met een medewerker van de informatie beheer groep.
Papua: Een zinnig gesprek proberen te voeren met de pla…pol.

Echt nooit doen
Nederland: Met een verdacht pakje het politiebureau inrennen en “Allah akbar” roepen.
Papua: Met pijl en boog het politiebureau inrennen en ‘papua merdeka” roepen.

Grootste ergernis
Nederland en Vlaanderen: “plopperdeplop”
Papua: “Mohon maaf untuk sebentara waktu penerbangan Merpati di tunda”.
“Onze excuses, voorlopig is de vlucht van Merpati uitgesteld”

Heel leuk:
Nederland: De mensen in de lente
Papua: De mensen in het bos

Echt zweten:
Nederland: Alle mensen die Paul en Catherine heten (zie boven).
Papua: Alle mensen

Typisch spreekwoord:
Nederland: as de koei’n te grezen hebb’n dan zoal d’r wol iene oetkieken
Papua: Selalu ada waktu: “ Er is altijd de tijd”

Beste automobiel
Nederlande DAF truck
Papua: De Grote Verdwijntruck


Goed, hebben we ook nog wat zinnigs te melden. De projecten lopen dan weer zozo en dan weer als een speer om vervolgens in elkaar te donderen waarop het geheel weer wonderbaarlijk herrijst. Een beetje als “de toppers” dus.

In het kort:
• De koude oorlog met de buren in Manokwari is gestaakt. We zijn weer (ietwat voorzichtige) dikke maten. Dus Grietje, geen punt meer.
• De auto’s - Eentje staat nog bij de plaatselijke politie. Maar aangezien ze altijd voor rede vatbaar zijn, zal dit wel loslopen. De andere auto, daar is vandaag het kapotte onderdeel van binnengekomen. Slechts drie maanden levertijd. “Eat your heart out DHL”! Die gaat toch zeer binnenkort echt weer rijden.
• Het YAT logement - De hele administratie onder de loep genomen, een heuse vergadering gehouden met alle betrokkenen en de neuzen staan weer de goede kant op.
• Cacao - De eerste oogsten zijn binnen en verkocht in Manokwari
• De groentetuin - Vrouwen uit Senopi staan op de markt in Manokwari met groenten uit Senopi.
• ‘Souvenirs from Senopi’ – Worden nu verkocht in het YAT en in een souvenirwinkel in Manokwari. Opbrengsten gaan naar de vrouwengroep.
• Kippen - Door hongerige moslims tijdens het Suikerfeest is er een recordomzet geboekt.
• Gezondheid - De derde immunisatie ronde staat voor volgende week gepland. Dit keer structureel. Er is een koelkast in Senopi waar de medicijnen in bewaard worden. Een zeer groot wapenfeit: de overheid heeft de medicijnen en vaccins gratis aan ons verstrekt en zal dit in het vervolg blijven doen.
• De gouverneur komt naar Senopi en zal zowaar als eerste passagier op 13 oktober via de weg van Manokwari naar Sorong rijden. De eerste rijksweg is af!! Ik bedoel het is te doen om middels een zware cameltrophy in een slordige 20 uur van Manokwari naar Sorong te hobbelen. Go Gobernator!!
• Het gastenverblijf in Senopi is….. Af!!!! Jawel, applaus, jazeker. Nu geen “bijna af” of “volgende week misschien”, of “nog even wat verven”. NEE hij is AF!!! Nu de meubeltjes nog, maar dat is appeltje eitje…..
• Wij hebben al drie maanden geen water in Manokwari en hebben nu samen met onze Arfakbuurtbewoners een waterproject opgezet. Zij zorgen voor badkamertjes en dan pas zorgen wij voor de aanleg van een waterleidinkje vanuit 2 waterbronnen hier vlakbij. Wie weet. Overigens kwam er iemand van het waterleidingbedrijf vragen waarom wij de rekening van afgelopen maand niet hebben betaald. (“Kalm blijven Jurgen Nagel, rustig blijven ademhalen, nee niet die bijl pakken, is nergens voor nodig, gewoon rustig zijn keel loslaten, gewoon rustig, heel langzaam heeeeel langzaam en rustig, zennnn…”). Wat een pannekoek.
• Er lonkt misschien een grote geldschietert voor jaar 3 en 4



Wij zijn voorlopig in het binnenland,

Dag, het allerbeste iedereen

@ Wil en Seeb… heel veel succes en geluk gewenst. Sms, naar de satphone wanneer het zover is.
@ Ole & Putih: nog van harte gefeliciteerd met jullie trouwdag 18 september en dubbel gefeliciteerd met de aanstaande kleine spruit!
@ Pikkie: stoere, stoere actie…. !!!!

Uit het slop,

Hoge toppen en diepe dalen. Zoals altijd gaat “het leven in den vreemde niet kabbelend maar als een woeste rivier die enerzijds verkoeld en anderzijds scherpe rotsen bevat”. (Dit is openlijke acquisite als schrijver, contracten kunnen opgestuurd worden naar www.kuku.nl). Ik heb er nog 1: “Van het concert des Papua’s kent niemand zijn program”. Een papua, “heeft liever tien paradijsvogels in de hand dan een in de lucht”. En voorruit de laatste: “de mango valt nier ver van de papuaboom”.

Zoals het hier gaat tikt het klokje nergens. Zo kun je je hier best een week vermaken met slechts 1 bezigheid. Water bijvoorbeeld. Dat hebben we niet en wij proberen een duurzame oplossing voor dat probleem te vinden. Het logement heeft inmiddels aardig wat gasten maar die kijken niet zo blij met al die vliegen om zich heen omdat ze zich niet kunnen wassen. Wij hebben de kraan naar de buren dicht getaped en wablief! We hadden ineens 5 dagen achter elkaar water…. Wat een luxe. Nu dus weer kaduuk. De gemeentelijke waterleiding is zo betrouwbaar al seen pyromaan in een vuurwerkfabriek. Zo betekend “wij komen morgen zekers te weten langs” eigenlijk, “Ik vraag mij af of wij u in dit leven nog zullen tegenkomen”. Maar goed het is maar water. Zulks een klein ongemak is net als gebrek aan voedsel en zuurstof makkelijk te overkomen. Zolang we onze sigaretten maar hebben, zullen we maar zeggen.

Nu heeft het waterleidingbedrijf het ook niet makkelijk. De bewoners van Manokwari zijn nogal creatief in het aftappen van water en elektriciteit. Zo kunnen op een 4 inch leiding duizenden huizen worden aangesloten. Zo hebben wij meerdere malen gemerkt dat via onze buren al het water met slangetjes naar huizen naar beneden werd vervoerd. Wij gaan nu proberen onszelf aan te laten sluiten op de buis van de gouverneur die vlakbij woont. Maar het mannnetje dat dit moet doen komt ook steeds niet opdagen. Er zijn dagen dat wij ons afvragen of er niet stiekem op ons voorhoofd getatoeeerd is: “Wij zijn melaats, blijf uit de buurt”. Andere mannetjes komen namelijk ook niet opdagen hoewel we beloven grof te betalen.

Hoe gaat het verders? We zijn aan het terugkomen van een inzinking. Die van mij betrof het lijdzaam onderwerp te zijn van de malariaparasiet. Vanaf nu aangeduidt als “M de vreselijke”. Ik denk dat ik zeker 6 keer “m de vreselijke” heb gehad binnen een jaar en daar wordt ik niet gezelliger op. Men zegt dat het eerste jaar het ergst is en dat het daarna slechts een keer per jaar raak is. Wel zaak voor mij om rigorous het roer om te gooien en gezondheid prioriteit nummer 1 te maken.
Ellis had een “waar doen we het eigenlijk voor”, dip. Dit schijnt ook heel normaal te zijn na een jaar. Na drie dagen films kijken (Het is nu toch vakantie in verband met einde Ramadan) kwam ze er na “House serie 5” weer bovenop.

Lopende zaken: Prioriteit nummer 1 is continuering van de projecten tot en met 2012. Geld en fondsen moeten we hebben. Dankzij de mensen van de SDSP in Nederland, die naast hun werk nog avonden projectvoorstellen aan het typen zijn hebben we weer wat aanknopingspunten. ILO gaat een training opzetten en wij mogen de kandidaten leveren. Dat betekend dat mensen met skills uit het binnenland kansen krijgen. Deze mensen kunnen dan in het binnenland hun eigen volk zelf training geven of een bedrijfje opzetten. We hebben lijnen lopen met de EU, UNDP, Unicef, de Indonesische overhead en de Nederlandse Ambassade. Wat vooral lastig is om onze aanwezigheid te sponsoren wat nu juist van wezenlijk belang is. Permanente begeleiding voor langere tijd is absoluut noodzakelijk om in papua duurzaam iets van de grond te krijgen. Iets wat door de grote organisaties ook erkent wordt. In het binnenland zijn bijna geen NGO’s structureel actief. Een ander belangrijk punt is dat je verschillende projecten tegelijkertijd moet doen. Je kunt geen gezondheidsproject starten zonder iets aan onderwijs te doen. En je kunt geen onderwijs starten zonder iets aan economische ontwikkeling te doen. Community building voor langere tijd is het antwoord op de problemen in het binnenland.

Nou, wij kunnen meerdere boeken schrijven maar ik zal het vooralsnog maar even bij dit epistel laten. Wij missen jullie en wensen jullie het allerbeste. Wij lezen net dat Jeroen van de Boom zich bij de toppers heeft gevoegd. Wij zijn werkelijk zeer opgelucht dit heugelijke feit te mogen vernemen. Wij zullen het de mensen in Senopi ook meedelen want die waren erg ongerust.

Liefs en drie zoenen (voor de mannen een mannelijke stomp natuurlijk),

E en J

Met de uitzending van Aanpakken en Wegwezen van 5 september hopen we dat vele mensen de weg zullen vinden naar dit weblog en/of onze website www.kuku.nl. 

Daarom, vrij kort na onze laatste bericht, toch nog even een update over de laatste paar dagen, die voor ons in het teken staan en stonden van ‘kansen pakken’. 

Er zit feitelijk maar 1 letter verschil tussen het woord ‘moeilijkheden’ en het woord ‘mogelijkheden’. Hoewel deze letters elkaar in Papua altijd in hoog tempo afwisselen,stonden de sterren goed deze laatste dagen. 

Jurgen is momenteel ‘on tour’ naar Jakarta, Yogyakarta, Lombok en nog een keer Jakarta voor gesprekken met o.a. de ILO (Internation Labour Organization), de Nederlandse Ambassade en verdere contactpersonen op het gebied van o.a. landbouw, schoon drinkwater en biogas (lees: energie uit koeienpoep). 

In korte tijd probeert hij links en rechts organisaties er van te overtuigen, gebruik te maken van onze aanwezigheid in het binnenland van West Papua. We hoeven ons als kleine organisatie terplekke absoluut niet te schamen voor de tot nu toe behaalde resultaten en zijn van mening dat er nog veel meer mogelijk is als we aansluiting vinden bij de ‘gevestigde’ organisaties. 

En Jurgens inspanningen werpen hun vruchten af; we zijn nu concreet in overleg met de ILO over deelname van Papua’s uit het binnenland aan diverse ILO-trainingen (zoals een training voor ongeschoolde Papua’s gericht op capaciteitsopbouw) en we maken een zeer reële kans op korte termijn mee te kunnen doen aan een groots opgezette pilot van een organisatie die zich richt op schoon drinkwatervoorzieningen (de gemeenschap in Senopi voldoet inmiddels aan alle criteria). Verder zijn we nu in gesprek met een organisatie die expertise en installaties verzorgt op het gebied van biogas. Tel uit je winst als je bedenkt dat 2 koeien voor voldoende mest kunnen zorgen om een aantal huizen te verlichten. In Senopi en omgeving barst het van de koeien. 

Ellis is bepakt en bezakt teruggekeerd uit Jayapura, waar zij een bezoek heeft gebracht aan P3W, een trainingscentrum voor vrouwen. We beschikken nu over voldoende en goed materiaal om een gerichte en structurele kadertraining aan de vrouwen te geven als vervolg op de diverse voorlichtingsbijeenkomsten van afgelopen jaar. De komende dagen laten we het kopieerapparaat zwoegen om voldoende exemplaren voor alle vrouwen mee te nemen. 

Omdat we afgelopen week reeds een uitgebreid verslag op dit weblog hebben geplaatst over de ontwikkelingen in Senopi, houden we het dit keer kort. Het zij ons vast vergeven :)

Groetjes uit regenachtig Papua en warm Lombok, 

Jurgen & Ellis  

Soms weet je niet waar je moet beginnen met schrijven. Bijkomend voordeel is dat we ongemerkt dan wel al onze openingszin hebben, dus in een bepaald opzicht zou je kunnen stellen dat er steevast een beginzin uit onze pen vloeit, waarna de rest eigenlijk kinderspel is. Hmm, ik geloof dat ik zojuist ergens een paradox geponeerd heb...  Verrassende talenten komen hier bovendrijven.. :)

Er gebeurt namelijk elke dag wel iets wat het waard is om op te schrijven. Dat resulteert deze keer in een lang verhaal, dus pak je kopje koffie met stroopwafel er maar vast bij!

Een hoogtepunt, kunnen we wel zeggen, was de vrij onverwachte komst van een waar doktersteam naar Senopi, vorige week. Er zijn recent 12 teams vanuit Manokwari naar diverse plekken in de Vogelkop gestuurd om te zorgen dat de gezondheidssituatie in Papua verbetert. De teams zijn gestart in de makkelijk toegankelijke gebieden, maar verspreiden zich nu naar o.a.: Kebar, Saukorem, Sururey, Anggi, Isina, Jandurau etc. Eindelijk…eindelijk zien we iets gebeuren.  Het was voor ons een enorm hart onder de riem dat de dokters aangaven dat zij zeer verrast waren met de gezondheidstoestand van de kinderen in het district. Ze hadden verwacht, zoals op vele andere plekken in het binnenland, vele ondervoede kinderen aan te treffen. In plaats daarvan hebben ze geconstateerd dat er in het hele district maar 2 kinderen rondlopen die dat predikaat verdienden. Ze spraken hun waardering uit voor de opgeknapte kliniek, de reeds aanwezige materialen en medicijnen en het feit dat er nu al een jaar geen enkel kindje hier is overleden aan een behandelbare ziekte. Het is echt heel leuk om dat nu eens te horen uit de monden van overheidsfunctionarissen. 

Een fantastisch moment was het toen het dorpshoofd van Asiti zich als EERSTE man in dit district (en het district Kebar en Myah) vrijwillig aan een HIV/AIDS test onderworp. Dit heeft de beste man heel wat moed gekost en ik zal het moment waarop hij de kliniek in liep echt nooit van mijn leven vergeten. Het was maar goed dat ik de camera voor mijn ogen kon houden, want ik heb een paar traantjes gelaten.Bedenk dat de heersende gedachte over HIV/AIDS is dat het je eigen schuld is wanneer je besmet bent geraakt. De dokters gaven aan dat alle zorgvuldigheid in acht wordt genomen bij het testen naar HIV/AIDS. Er is een eerste test, die ze terplekke in Senopi konden uitvoeren met de aanwezige microscoop (in oktober ontvangen we een aantal deze sneltests van het team; we kunnen ze immers nu bewaren in de koelkast). Als de eerste test positief resultaat gaf, volgden er 2 vervolgtesten in de stad. Voordat iemand getest wordt, moet degene zelf EN zijn familie akkoord gaan. Dat is me nogal was voor de mensen hier, waar gezichtsverlies koste wat kost vermeden wordt. De dokters vroegen vervolgens: wie wil er getest worden? Stilte. Blikken op de grond gericht. Rondkijkende mensen. Het zag er naar uit dat niemand zich zou gaan aanmelden voor de tests en de dokters maakten aanstalten om te beginnen met het reguliere spreekuur. Ik heb er toen vrij impulsief 2 troeven tegenaan gegooid in een poging nog iemand te bewegen als voorbeeld op te treden. Als eerste heb ik terplekke toegezegd dat een ieder die zich zou laten testen en vervolgtesten nodig heeft in de stad, mag rekenen op gratis vervoer van en naar de stad, net als zwangere vrouwen die om gezondheidsredenen in de stad moeten bevallen en zieken in geval van nood. Dit kwam me op een applaus te staan, maar er stak nog steeds niemand zijn vinger op. Toen heb ik, met mijn eeuwige sigaret in de hand, gevraagd of ik ze iets anders mocht vragen. Ik heb de mensen gevraagd wie er voor mij zou zorgen wanneer ik over een jaar of 10 misschien wel longkanker zou hebben. Dat zou toch ook ergens mijn eigen schuld zijn; ik weet immers dat roken slecht is, maar ik ga er gewoon mee door. Maar betekent dit dat er niemand zou zijn die mij zou steunen en zou verzorgen als ik dat zelf niet meer zou kunnen? Dat je je naasten niet meer lief hoeft te hebben als jezelf (ik heb God er ook nog even bijgehaald)? Ik zal nooit weten of die opmerking de beste man over de streep heeft getrokken en dat doet er ook niet toe. Maar Bernadus Syufi stak zijn hand op en is naar binnen gegaan om een kwartier later joviaal weer naar buiten te stappen met de wetenschap dat zijn testuitslag goed was. En dat is alles wat telt. 

De kritische lezer denkt wellicht: nou, dan kunnen jullie toch wel naar huis!? Dat zijn we echter niet van plan. En wel omdat verbetering van de gezondheidstoestand niet het enige doel is waarom we hier zijn. Mensen blijven immers alleen gezond in een gezonde leefomgeving waar mensen samenwerken, van elkaar kunnen en willen leren en waar ze graag vertoeven. En niet te vergeten: als er meer kinderen blijven leven, krijg je te maken met andere omstandigheden. Meer monden om te voeden, bijvoorbeeld. Om ook die effecten op te vangen, moeten mensen toegerust zijn met het vermogen hun leefomgeving aan te passen aan nieuwe omstandigheden. En dat is het overkoepelend doel van ons project. 

Hoe blij we ook zijn met deze, naar het zich laat aanzien, meer actieve houding van het Gezondheidsdepartement, we realiseren ons ook terdege dat ook zij pas net starten. Ze zijn nu 2 dagen in Senopi geweest, waar ze de kliniek als basecamp hebben gebruikt. In de loop van oktober komen ze nog eens 2 dagen terug, maar dat is tot nu toe de enige soort van planning die er bestaat. Het is een groot verschil of je hier af en toe komt of hier (bijna) constant aanwezig bent. De prima voorlichtingsochtend die zij op de 2e ochtend hebben gehouden, werd bijgewoond door ongeveer 65 mensen. Dat betekent dat er in het district nog zo’n 750 mensen rondlopen die dit genoegen nog niet gehad hebben. Naar ons idee moet voorlichting een structureel karakter hebben en moet je hierbij alles aangrijpen om kennis over te dragen. Dat betekent dus ook: zelf ervaren, zelf uitproberen etc. Wij zijn in de mogelijkheid dit te realiseren omdat we hier constant zijn, het gezondheidsdepartement niet, alleen al omdat ze de capaciteit niet hebben.  

Om te zorgen dat de voorlichting en training aan vrouwen – die we het afgelopen jaar reeds hebben opgestart - in een structureel vat wordt gegoten, vertrek ik (Ellis) morgen met Meriam (hoofdonderwijzeres aan de basisschool in Senopi) naar Jayapura. In Jayapura gaan we op bezoek bij het vrouwencentrum P3W, wat staat voor Pusat Pembinaan Pengembangan Wanita. Vrij vertaald: Centrum voor Toerusting en Vorming van Vrouwen. Dit centrum heeft haar hoofdkantoor in Jayapura en heeft 2 dependances: 1 aan de zuidkust van de Vogelkop (Teminabuan) en 1 in het centraal hoogland (Polimo).  

Hier worden cursussen en trainingen op de meest uiteenlopende gebieden gegeven aan jonge vrouwen uit het binnenland met het doel ze op te leiden tot o.a. lokale healthworker . Ze krijgen naai- en kookles, maar ook les in wiskunde en economie, zodat ze voorbereid worden op het verkrijgen van werk. Ook trainingen op het gebied van gezondheid, hygiëne, voeding, ethiek, omgaan met huiselijk geweld en voorlichting over HIV/AIDS worden aangeboden. Meriam en ik hopen dat vrouwen uit Senopi en omgeving ook deel kunnen gaan nemen aan deze trainingen en hopen daar afspraken over te kunnen maken in Jayapura. 

Zoals we eerder meldden op het weblog, hebben we diverse materialen voor de kliniek meegenomen uit Nederland. Het kleinere materiaal is er eigenlijk allemaal wel, maar we hebben nog steeds een aantal zaken nodig om de inventaris te completeren. Zoals bijvoorbeeld een goede koelbox en papier voor op het onderzoeksbed. Later dit jaar zal er als het goed is een container vertrekken uit Nederland met bestemming Papoea. In de container zaken als houtbewerkingsgereedschap (voor het meubelmakerijtje in wording), naaimachines en wat er verder maar bij kan.  

Sinds kort beschikken we ook over een microscoop, door 1 van de bezoekende toeristen meegesleept uit Nederland. Aangezien de mantri (verpleger) en verloskundige vanwege hun afgelegen werkplek nooit uitgenodigd worden om deel te nemen aan trainingen vanuit het gezondheidsdepartement (voor zover ze er zijn, wij zien een actiepuntje  ) hebben we geregeld dat ze in het missieziekenhuis in Sorong een training diagnostiek zullen krijgen, zodat ze leren werken met de microscoop. Tijdens hun afwezigheid springen verpleger Micky en zuster Chris uit het district Kebar bij in de kliniek in Senopi. Waarschijnlijk vertrekken onze harde werkers na de eerstvolgende immunisatie, halverwege september. In de tijd kunnen wij in Senopi met vereende kracht de stroomvoorziening middels zonnecellen goed gaan afronden, zodat we bij terugkomst de koelkast, vriezer en microscoop blijvend draaiende kunnen houden.  

Inmiddels zijn we ook begonnen met het centraal bijhouden van data, door 2 whiteboards in gebruik te nemen waarop we alle gegevens bijhouden. Het eerste bord geeft per jaar een maandoverzicht van het aantal behandelde volwassenen (mannen/vrouwen), baby’s tot 1 jaar (m/v), kinderen van 1 t/m 5 jaar (m/v), kinderen tussen de 6 en 12 jaar (m/v), het aantal geïmmuniseerde kinderen + het aantal geïmmuniseerde zwangere vrouwen. Het tweede jaaroverzicht geeft per maand per ziektebeeld weer hoeveel ziektegevallen er zijn geweest (onderverdeeld in volwassenen, zwangere vrouwen, baby’s, kinderen en m/v verhouding). Op basis van de secuur bijgehouden administratie van mantri Petrus en zuster Tina maken we met terugwerkende kracht het overzicht over 2009 en 2008, zodat we in 1 oogopslag kunnen zien wat het effect is van het project en we de data ook kunnen doen toekomen aan de nodige instanties. Hiermee proberen we ook te voldoen aan de behoefte van de uitvoerende verplegers/verpleegsters om het Gezondheidsdepartement meer op Bottom-Up wijze te kunnen informeren.  

Jurgen zit op dit moment in Jakarta en heeft een druk programma. Hij heeft vanmorgen een gesprek gehad met het hoofd van de International Labour Organization (ILO) om concrete afspraken te maken over samenwerking in het binnenland van Papoea. ILO heeft diverse pogingen gedaan om coöperatieve activiteiten van de grond te krijgen, o.a. in Senopi, maar mist tot nu toe de lokale counterparts die dit kunnen monitoren. Wij hebben vorig jaar al aangeboden hen hierbij van dienst te willen zijn, maar tot nog toe heeft dat nog geen concreet vervolg gekregen vanuit ILO. Het gesprek van vanmorgen lijkt perspectieven te bieden voor een verdere samenwerking, maar daar kan Jurgen meer over vertellen. Omdat een hoop organisaties, ook organisaties die Papua als gebied willen bestrijken, gehuisvest zijn in Jakarta, wil Jurgen zoveel mogelijk mensen te spreken krijgen. Er is namelijk behoorlijk veel geld beschikbaar voor Papua, alleen blijft het hangen bij de grote organisaties.  

Tussendoor gaat Jurgen nog even naar Yogyakarta met Paul en Harry, die hij – zo vernam ik daarnet via de telefoon - zojuist heeft gered van een eeuwig durend ronddolen op Jakarta Airport… Beiden zijn nooit eerder buiten Papua geweest, dus rondlopen op het vliegveld van Jakarta is voor hen al een bijzondere ervaring. De beide heren gaan 2 maanden in de leer bij het meubelbedrijf van onze vrienden Halim en Klarenda en zullen verblijven in het guesthouse van onze vriendin Caroline en haar man Sutik (Miko’s Place – wij raden deze plek van harte aan, zie ook www.everyoneweb.com/yogyakarta). Reden voor hun stage is het meubelproject; een kleinschalige meubelmakerij die economisch perspectief moet gaan bieden voor diverse families. 

Over economie gesproken: de diverse projecttuinen en de kippenren beginnen nu letterlijk hun vruchten af te werpen. Inmiddels hebben we afnemers in de stad gevonden voor cacao, koffie, kippen, groenten en pinda’s. De koffie gaan we afleveren in gedroogde vorm aan en wordt hier dan in een lokale fabriek verwerkt. We verwachten daar veel van. De cacao, groenten, kippen en pinda’s worden al afgenomen tegen een goede prijs waardoor we de eerste winsten al hebben kunnen laten terugvloeien in de projectkas! 

Op persoonlijk vlak mag het een ieder overigens geruststellen dat wij afgelopen week opnieuw zijn begonnen met de slopende strijd tegen de malariamug. Jurgen was 2 weken terug wederom de pineut en is erg ziek geweest. We slikken nu, op advies van een hier al 35 jaar wonende Amerikaanse verpleegster, 1 maal per week een dosis Chloroquine met CTM. Soms worden we er moedeloos van dat er geen eenduidig advies is over malaria-profylaxe. Iedereen, echt iedereen, zegt weer wat anders. Mede door de goede resultaten met Chloroquine die ze bij het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen recent hebben opgedaan (met als belangrijkste ontdekking dat je immuniteit tegen malaria kunt opbouwen en malariamuggen daarentegen toch niet immuun lijken te kunnen worden voor Chloroquine) hopen we dat dit middel zijn noodzakelijke werk gaat doen. 

Voor foto’s verwijzen wij jullie dit keer graag naar ons webalbum op Picasa, te bekijken via de menukeuze Foto’s (zie menu) op deze site of via de volgende link:  

http://picasaweb.google.nl/jurgelkuku/SenopiAugustus2009# 

Last but not least wensen wij iedereen veel plezier toe a.s. zaterdagavond bij het kijken naar de nieuwe aflevering van AANPAKKEN & WEGWEZEN (om 20.35 uur bij LLiNK op Nederland 3). Of wij de uitzending ook snel kunnen bekijken, is nog de vraag, want downloaden gaat hier tergend langzaam. En als het lukt, dan worden we na een paar uurtjes doodleuk van internet geknikkerd, waarna we weer opnieuw mogen beginnen….

Anyway: veel kijkplezier en graag tot een volgende keer bij een nieuw verhaal van De Nageltjes! 

Liefs, ook van Jurg, 

Ellis